A potem wytłumaczę Wam, dlaczego przez dwa lata mnie tu nie było.

Chociaż właściwie nie ma tu czego tłumaczyć, historia jest prosta. Los chciał, że spełniło się to, o czym marzyłam, czyli zostałam dyrektorką Biblioteki Uniwersyteckiej, a potem mrugnęłam i jestem tutaj.

Ogrom zmian, ogrom nowości, kalejdoskop ludzi i zdarzeń sprawił, że te dwa lata były czymś zupełnie niezwykłym. Mam wrażenie, że sama rozwijałam się z prędkością światła. Byłam otoczona ludźmi, którzy mi w tym pomagali.

Ale nie o tym chciałam dzisiaj. O tym, jak było ekstremalnie, będzie któryś tam post. O ile, oczywiście, dotrzymam słowa i go napiszę, bo ani social media nigdy nie były moją mocną stroną z racji na pewną konsekwencję, której wymagają.

Dobrze, ad rem! Chciałam Wam opowiedzieć o ostatni wernisażu, na którym byłam, i o wystawa, którą przygotowaliśmy dla Was w Muzeum Uniwersyteckim.

Wystawa pełna koloru, niesamowitych emocji płynących z obrazów i niespotykanych kontekstów, które możecie odkryć, patrząc na te obrazy.

Sztuka abstrakcyjna jest podobno sztuką wymagającą. Chociaż słyszałam tyle razy to zadnie, to zawsze mnie ono dziwiło. Racja, że nie widzisz próby zabawy z rzeczywistością i musisz zmierzyć się z tym, że dla każdy ma inny odbiór tej sztuki, ale przecież to może być wartością. Pewien rodzaj wspólnotowości w tym, że każdy rozumie coś inaczej. A może razem właśnie dotykamy sedna tego, o czym dany obraz jest. Ponadto, mamy zawsze poczucie, ja je mam na pewno, że gdybyśmy wpadli na ten pomysł, to namalowalibyśmy to tak samo. To uczucie też jest dla nas wspólne i też fantastycznie nas łączy.

To dobrze, że tak to widzimy. To znaczy, że ta sztuka też jest o nas. Że jest o Tobie i o mnie. Że jednak potrafimy patrzeć na świat i widzieć to samo. I to znaczy, że sztuka abstrakcyjna jest uniwersalna.

Ale nie o samych obrazach chciałam opowiedzieć. Chciałam opowiedzieć o emocjach tego wernisażu, bo one zawsze mi towarzyszą. Zawsze gdzieś są ze mną.

Zawsze mam obok siebie ludzi, którzy za tę wystawę odpowiadają, którzy ją organizowali. Zawsze mam obok siebie ludzi, którzy przyszli podziwiać tę wystawę. Zawsze mam obok siebie ludzi, którzy przyszli mnie wspierać.

I to jest niesamowite, że tego jednego wieczoru uwalnia się w nas taka energia, która jeszcze podbija tę sztukę.

Tak naprawdę sztuka jest pewnym tłem, pewną inspiracją do spotkania. I to właśnie jest magia wernisażu — obrazy są pretekstem, wystawa jest pretekstem do tego, żebyśmy byli przy sobie i ze sobą.

Czasem po prostu przychodzimy i wiemy, że osoba, która jest obok w danej sali, przyszła tu w tym samym celu.

I jest to niesamowicie jednoczące, wspierające.

Możemy mieć jeden cel, który nie jest zupełnie — nazwałabym to w XXI wieku — komercyjny. No, chyba że spotykamy influencera, który chce zrobić sobie sesję, bo taki jest w tej chwili trend w social mediach. Ale to pomijam.

Chodzi o to, że i muzeum, i wystawa, i sztuka mogą budować wspólnotę.

I to jest właśnie chyba ta niezwykła moc sztuki: nie tylko taka terapeutyczna, związana z arteterapią, ale też właśnie społeczna.

PS zapraszamy na „Komponowanie koloru” i komponowanie wrażeń do Muzeum Uniwersyteckiego w Toruniu. Wystawa trwa do 19 lutego 2027 roku!