Humanistyczny Notatnik Naukowy

Nie prowadziłam dziennika i bardzo tego żałuję

In Notatnik on 19 listopada 2026 at 06:25

Nie prowadziłam nawet statystyk. Właściwie nie interesowało mnie dokumentowanie tego, co się dzieje. Dostawałam zdjęcia i to one są dziś jedynymi artefaktami, które mogę dołączyć do tego archiwum.

Ale inni dokumentowali, analizowali, liczyli. Inni podsumowywali to, co wydarzyło się przez ostatnie dwa lata. Dlatego dziś mogę sięgnąć do tych zestawień, choć wiem, że każde takie podsumowanie będzie tylko uproszczeniem. Nie odda wszystkiego, co się działo. Nie pomieści tego kalejdoskopu wydarzeń, ludzi, nazwisk, wyzwań, anegdot, żartów i spotkań.

Była to epoka burzy i naporu. Może przede wszystkim dlatego, że dla nas wszystkich było to coś nowego. Dla mnie, dla mojego zespołu, dla całej biblioteki. Połączył nas wspólny cel: stworzyć, a właściwie zacząć tworzyć nową bibliotekę. Responsywną, odpowiedzialną, widoczną. Taką, która odpowiada na potrzeby studentów i naukowców, ale też potrafi je dostrzegać, zanim zostaną wypowiedziane. Nowoczesną bibliotekę naukową, świadomą swojej roli na uniwersytecie i poza nim.

Przez te dwa lata zmieniało się właściwie wszystko. Infrastruktura, organizacja pracy, sposób świadczenia usług, komunikacja z użytkownikami. Przygotowywaliśmy bibliotekę do wielkiej modernizacji, porządkowaliśmy przestrzenie i kolekcje, zmienialiśmy strukturę zespołu i rozwijaliśmy kompetencje. Chcieliśmy być bardziej obecni w dydaktyce, bliżej studentów, doktorantów i naukowców.

Fot.: Marcin Wesołowski

WOW!

In Notatnik on 11 listopada 2026 at 16:38

A potem wytłumaczę Wam, dlaczego przez dwa lata mnie tu nie było.

Chociaż właściwie nie ma tu czego tłumaczyć, historia jest prosta. Los chciał, że spełniło się to, o czym marzyłam, czyli zostałam dyrektorką Biblioteki Uniwersyteckiej, a potem mrugnęłam i jestem tutaj.

Ogrom zmian, ogrom nowości, kalejdoskop ludzi i zdarzeń sprawił, że te dwa lata były czymś zupełnie niezwykłym. Mam wrażenie, że sama rozwijałam się z prędkością światła. Byłam otoczona ludźmi, którzy mi w tym pomagali.

Ale nie o tym chciałam dzisiaj. O tym, jak było ekstremalnie, będzie post w przyszłości. O ile, oczywiście, dotrzymam słowa i go napiszę, bo ani social media nigdy nie były moją mocną stroną z racji na pewną konsekwencję, której wymagają.

Rocznicowy Hutnikiewicz

In Notatnik on 5 sierpnia 2024 at 10:04

Przyszły rok, to będzie czas rozpoczynający Hutnikiewiczowskie rocznice. W kwietniu minie 20 lat od śmierci Profesora. Natomiast w przyszłym roku będzie 110. rocznica urodzin. Tę ostatnią rocznicę traktuję bardzo osobiście, ponieważ to od publikacji na stulecie urodzin Hutnikiewicza rozpoczęła się moja przygoda z badaniem jego spuścizny. Wtedy to, za namową i inspiracją Profesor Marii Kalinowskiej, opublikowałam szkic, który mówił o dedykacjach w książkach z księgozbioru Profesora Hutnikiewicza.

Rok 2025, to również czas obchodów 80. rocznicy powołania Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Te rocznice – Hutnikiewiczowskie i Uniwersytetu – wydają się kompatybilne, gdyż to właśnie Hutnikiewicz był jedną z osób, które rozpoczynały pracę na Uniwersytecie świeżo po jego powołaniu. W zbiorach po Profesorze Hutnikiewiczu znajdują się dokumenty, które opisują pierwsze miesiące i lata pracy Hutnikiewicza na UMK oraz jego drogę ze Lwowa do Torunia.

Ilustracja przedstawia zdjęcie zrobione Arturowi Hutnikiewiczowi w czasie podróży włoskiej oraz maszynopis i rękopis jego prac. Maszynopis dotyczy historii polonistyki lwowskiej. Natomiast rękopis, to fragment wykładu. Ilustracja została przygotowana dla „Sztuki Edycji”, w której w najbliższym numerze ukaże się m.in. recenzja listów Hutnikiewicza do Lucyny Żbikowskiej mojego autorstwa. Kopię przygotowała Pracownia Digitalizacji BU UMK. Dokumenty pochodzą ze spuścizny Profesora, która przechowywana jest w Oddziale Zbiorów Specjalnych.